Saturday, 4 August 2018

ಫ್ರೆಂಡ್‍ಶಿಪ್ ಡೇ ನೆಪದಲ್ಲಿ..

ಆಗಸ್ಟ್ ಮೊದಲನೇ ಭಾನುವಾರ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇರುವ ಗೆಳೆಯರು ನೆನಪಾಗಿ, ವಾಟ್ಸ್ಯಾಪ್‍ನಲ್ಲೇ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಹರಿಯಬಿಟ್ಟು ಫ್ರೆಂಡ್‍ಶಿಪ್ ಡೇ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.. ನನ್ನದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ ಗೆಳೆತನ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ದಿನ ಬೇಕೆ?. ಅಥವಾ ಒಂದು ದಿನ ಸಾಕೇ..?

ನನಗನಿಸುವ ಹಾಗೆ ಗೆಳೆತನವೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಬಾಂಧವ್ಯ. ಗೆಳೆತನಕ್ಕೆ ಆಚರಣೆಯೊಂದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪಾಶ್ಚ್ಯಾತ್ಯ ನೆಲದಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದ ‘ಫ್ರೆಂಡ್‍ಶಿಪ್ ಡೇ’ ಈ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ಸ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಉಪಾಯ ಅಷ್ಟೇ..
ನಾವು ಚಿಕ್ಕದಿನಿಂದ, ಬೆಳೆದು ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇ ಬೆಳೆದ, ಆಡಿದ, ನಗಿಸಿದ ಗೆಳೆಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದ ಗೆಳೆಯ, ಸಣ್ಣಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು, ಕ್ರಮೇಣ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯವಾದ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿಸಿದ ಗೆಳೆಯರು ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರಿಗೊಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಹೈಸ್ಕೂಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗಿದ್ದು ನಂತರ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ದೂರಾಗಿ 30- 40 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಆ ಗೆಳೆಯನಿಗೊಂದು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಹೆಸರು ನೆನಪಾಗದಿದ್ದರೂ ರೂಪ ಮಾತ್ರ ಆ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ನೆನಪಿರುತ್ತದೆ. ಅದುವೇ ಗೆಳೆತನ..
ಗೆಳೆಯನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಸ್ಟ್ ಮೊದಲನೇ ಭಾನುವಾರವೇ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನೆನಪಾದಾಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, ಅಥವಾ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯ ಅಥವಾ ಗೆಳತಿಗೆ ಸಿಗುವ ಖುಷಿ ಎಂದಿಗೂ ಸಿಗಲಾರದು. ಆಗಸ್ಟ್‍ವರೆಗೂ ಕಾಯದಿರಿ.. ಪ್ರತಿದಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು ವಾಟ್ಸ್ಯಾಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಇಣುಕುವ, ಫೇಸ್‍ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಬದಲು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರಿಗೊಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕಿ. ಓಹ್ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ನನ್ನ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವ ಹಸಿರಾಗಿರುತ್ತದೆ..

Wednesday, 1 August 2018

ಬದುಕು ಬದಲಾಗಬಹುದು..!



ಮದುವೆಯ ಇನ್ವಿಟೇಷನ್ ಕೊಡಲೆಂದು ಸ್ಕೂಲ್, ಕಾಲೇಜು ಕ್ಲಾಸ್‍ಮೇಟ್‍ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸ್ಯಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸ್ನೇಹಿತರ ಫೋನ್ ನಂಬರ್‍ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಲೆಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಆಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದೇ ಆಕೆ.. ಹೌದು ಮುದ್ದು ಮುಖದ, ಉದ್ದ ಜಡೆಯ ಮೂಗುತಿ ಸುಂದರಿಯ ಬಗ್ಗೆ.. ಹೌದು ಬಿಎ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದೇ ಡೆಸ್ಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದವರು. ಕಾಲೇಜಿನ ಗಾಸಿಪ್ಪುಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು..ಕ್ಲಾಸ್ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಳೆತನವದು.... ಅದೊಂದು ದಿನ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಆಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಭೇಟಿ ಆಕೆಯ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದಲೇ ಬೆಳೆದ ಆಕೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನ ಎಲ್ಲ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿತ್ತು..ಮನೆಯ ವಿರೋಧಕ್ಕೂ ತಲೆಬಾಗದೇ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು..ಮನೆಯವರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು ಇದಿಷ್ಟೇ ವಿಷಯಗಳು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಿದು.

ಫೇಸ್‍ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹೆಸರು ಕಾಣಿಸಿ ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕಿದೆ ಹಾಗೇ ರಿಪ್ಲೈಗಳು ಮುಂದುವರಿಯಿತು.. ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಬೆಂಗಳೂರು... ಮದುವೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಡಿವೋರ್ಸ್.. ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅರೆಕ್ಷಣ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯಾಗಿರುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. . .ಏನಾಗಿತ್ತು ಅಂದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಳು.. ಹೌದು ಅದೊಂದು ಅಪಘಾತ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆದಿದ್ದು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲೇನಾ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದಳು.. ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ನೆಲ ಸೇರಿತ್ತು...
“ಬಸ್ ಹಾಗೂ ಬೈಕ್ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆದ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ತಲೆಗೆ ಗಂಭೀರ ಏಟಾಗಿ ಬದುಕುಳಿಯುವುದು ಸಂಶಯವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ, ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿ ಬಂದಿದ್ದ..’ ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಎನ್ನುವುದೇ ಉಚಿತವೇನೋ..? ಬದುಕು, ಯೋಚನೆಗಳು ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಸಿಹೋಗಿತ್ತು.. ಅಪಘಾತದ ತೀವ್ರತೆಗೆ.. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಂದ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಅವನ ಯೋಚನೆಗಳು ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪವೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಿದ್ದ ಅನೋನ್ಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯದ ಅಲೆ ಎದ್ದಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಪತಿಯ, ವರ್ತನೆ ರಾತ್ರಿಯಾದಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆಮಾವ, ನೆರೆಮನೆಯವರು ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.. ನಾನು ಹೊಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ..”ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವಳ ಮಾತು.. ಎದೆಯನ್ನು ಕರಗಿಸಿತ್ತು.. ಏನೂ ಹೇಳಲಾಗದೇ ಹೂಂಗುಡುತ್ತಿದ್ದೆ..
“ಮೂರು ತಿಂಗಳು ನರಕದಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿದ್ದೆ, ಬೆಳಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ದುಡಿತ, ರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ಹೊಡೆತ.. ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾದ ತಲೆದಿಂಬು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಸಾಂತ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಅತ್ತೆಮಾವನಂತೂ ಮಗನ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರೇ ಹೊರತು ಮಧ್ಯ ಬಂದು ತಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ಬಾರಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ..ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿದ್ದೆ.. ಆದರೂ ನನ್ನ ತವರು ಮನೆಗಂತೂ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನೂ ಹೇಳದೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಅಣ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಂದ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ತಂಗಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಲೆಂದು ಎಲ್ಲ ಕೋಪವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದ.. ಅದೇ ಮಮಕಾರದಿಂದ ಇವತ್ತು ನಾನು ಬದುಕುಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಬಂದು ನನ್ನ ಕಾಲಮೇಲೆ ನಾನು ನಿಂತು ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ.. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ, ಬಾಯಿಗೊಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಊರು ಇಂದು ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ ಬೆನ್ನಹಿಂದಿದ್ದಾರೆ.. ಡಿವೋರ್ಸ್‍ಗೆ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ..ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಲೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.. ಯಾರ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆಯೂ ನಾನು ಬದುಕಬಲ್ಲೆ, ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದೆ.,. ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.. ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ..” ಎನ್ನುವ ಧೃಡ ವಿಶ್ವಾಸ ಅವಳಲ್ಲಿತ್ತು..
ಹೌದು.. ಇಂದು ಕಂಡ ಸಂತೋಷ ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಹುಸಿಯಾಗಬಹುದು.. ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸುನಾಮಿಯೇಳಬಹುದು..ಕೆಲವೊಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಪಘಾತ ಬದುಕನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು.. ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿದೆ..

Thursday, 26 July 2018

ಬಂಟ್ವಾಳ ಟು ಬೆಂಗಳೂರು..


ಮಹಾನಗರದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು.. ಬಾಯ್ದೆರೆದ ಕೊಳಚೆ ಚರಂಡಿಯ ದುರ್ವಾಸನೆ.. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಮನಸ್ಸು ದ್ವೇಷಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈಗೀಗ ತಾಯ್ನೆಲ ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ಕಂಪು ಮನದ ತುಂಬಾ ಆವರಿಸಿ, ಈಗೀಗ ಕರಾವಳಿಯ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮೂರು ಅತಿಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಊರಿಗೆ ತೆರಳಲು ಮನಸು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತದೆ..
ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಆಯ್ಕೆ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ.. ಹೊಗೆಯುಗುಳುವ ಧೂಮಾಸುರ ಬಸ್ಸು, ಎಸಿ ಬಸ್ಸಿನ ವಾಕರಿಕೆ ತರಿಸುವ ಅಸಹನೀಯ ವಾಸನೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಕಾಲಿರಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕರಳು ಕಿತ್ತು ಬರುವಂತೆ ಕಕ್ಕಿ, ಊರಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸವಳಿದು ಹೋಗಿರುತ್ತೇನೆ. ಇದೊಂದು ಕಾರಣವಾದರೆ, ಬಲವಾದ ಕಾರಣ ಇನ್ನೊಂದಿದೆ ಅದುವೇ ಪಶ್ಚಿಮದ ಘಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿ, ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹಾವಿನಂತೆ ತೆರಳುವ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ.. ಬೇಕಂತಲೇ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಹೆಚ್ಚು ರಜಾ ಹಾಕಿ ಹಗಲು ಪ್ರಯಾಣದ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಾಸೆ ಈ ಹುಚ್ಚು ಮನಸಿಗೆ..

ಮಳೆಗಾಲದ ಆರಂಭದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಟ್ವಾಳದ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್‍ನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಟ್ರೈನ್‍ನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೊರಟಿದ್ದೆ.. ಆಗೋಮ್ಮೆ ಈಗೋಮ್ಮೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಾಥ್ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಸಿರು ಗದ್ದೆ, ಗುಡ್ಡ, ತೋಟ, ಮಳೆ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹರಿಯುವ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ತೋಡು, ಹಳ್ಳಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸುತ್ತು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ.. ಅಯ್ಯೋ ಕೆಸುವಿನ ಎಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ, ರುಚಿಯನ್ನು ಬೇಡುವ ನಾಲಗೆ ಬೇಸರಿಸಿದರೂ, ಆಟಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಪತ್ರೊಡೆ ಮೆದ್ದು ಬರುವುದುಂಟಲ್ಲ..! ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ..
ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ತಲುಪುವರೆಗೂ ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಟ್ರೈನ್‍ನ ಬೋಗಿಗಳೆಲ್ಲ, ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ದಾಟುವುದರೊಳಗೆ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.. ಮುಡಿಕೊಟ್ಟ ಭಕ್ತಾದಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಯ ಗಂಧಪ್ರಸಾದದ ಪರಿಮಳ ಮೆಲುವಾಗಿ ಮೂಗನ್ನು ಸೋಕಿತ್ತು. ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ದಾಟಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬೋಗಿಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಹುಡುಕಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ...ಯಾಕೆ ಅಂತಿಯಾ ಹಸಿರು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲು..ಹೌದು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಪ್ರಕೃತಿ ದೃಶ್ಯ ವೈಭವವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿಗುವುದೊಂದೆ ಅವಕಾಶ.. ನನ್ನ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲೇ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು.. ರೈಲು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಮಡಿಲೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತ್ತು..
ನೀರವ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಕಪ್ಪೆಯ ವಟರ್ ವಟರ್ ಸದ್ದು.. ಜೀ..ಎನ್ನುವ ಜೀರುಂಡೆಯ ಝೇಂಕಾರ.. ಕಿವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು..
ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿಯುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಜಲಪಾತದ ನೀರು ಬಲಭಾಗದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರ ಕಾಲು ಒದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಹಸಿರನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹಸಿರ ಧಾನ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೆ, ಗಬಕ್ಕನೆ ಎದುರಾಗುವ ಸುರಂಗ ಮಾರ್ಗದ ಕತ್ತಲು, ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಖುಷಿಯ ಕಿರುಚಾಟ ಕೇಳಿ ಹಸಿರ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಬಂದು ಒಂದು ನಗುವ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.. ಮತ್ತೆ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವೆ ಮಾತುಕತೆ ಶುರು..ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಎದುರಾಗುವ ಸುರಂಗಮಾರ್ಗದ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಯೋಚನೆಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು..
ಹಸಿರ ಚಾದರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತ ಮಳೆಹನಿ..ಮರಗಿಡಗಳ ಸವರಿಕೊಂಡು ಸಾಗುವ ಮಂಜು.. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೇರಿ ಕುಳಿತ ಮಳೆ ಮೋಡ, ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿವ ಬಿಳಿನೊರೆಯ ಜಲಪಾತಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಆಗಾಗ ಪಟಪಟನೆ ಬೀಳುವ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಚಳಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಇನ್ನೊಂದು ಕುತೂಹಲವಾಗಿ ದೃಷ್ಟಿಹಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳೆಡೆಗೆ...ಒಂದಾದರೂ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಗೋಚರಿಸಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ಆಸೆಯಿಂದ ಎದುರುನೋಡುತ್ತಿದೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು.. ರೈಲ್ವೇ ಟ್ರ್ಯಾಕ್‍ಗಳ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾನವರು ಮಾತ್ರ. ನನ್ನ ಆಸೆಗೋ ಏನೋ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಅಂಚಿನ ಸಕಲೇಶಪುರದವೆರೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಹಲಸಿನ ಮರದಲ್ಲೊಂದು, ಯಾವುದೇ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಕೋತಿಯೊಂದು ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತು.. ಅಬ್ಬಾ.. ಕಡೆಗಾದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆನಲ್ಲಾ ಎಂದು..

ಸಾವಿರಾರು ಅಪರಿಚಿತ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಪರಿಚಿತ ಹಲಸು, ತೇಗ, ಉಪ್ಪಳಿಗೆ, ಹೊಂಗೆ, ಇನ್ನಿತರ ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಹುಕಾಲದ ಪರಿಚಯಸ್ಥರನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ ಖುಷಿಪಟ್ಟಿದ್ದೆ.. ಹೌದು ಅಜ್ಜಿಮನೆಯ ಹಳ್ಳಿಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ನನಗೆ ಈ ಮರಗಳೆಲ್ಲವುಗಳ ಹೆಸರು ಅಜ್ಜಿ, ಮಾವ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.. ಹೌದು ಕಾಡು, ಬೆಟ್ಟ, ತೋಟ, ಗದ್ದೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವರಿಗೆ ಸಿಟಿ ಲೈಫ್‍ಗೆ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಲೈಫ್ ನಡೆಸೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟಾನೇ ಬಿಡಿ.. ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣದ ಸ್ಟೋರಿ ಹೇಳೋಕೆ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಸಕಲೇಶಪುರ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಧಮರ್ಧ ಸವಿದಂತೆ ಆಗಿತ್ತು.. ಯಾಕಂದ್ರೆ.. ಬರೀ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಹೊರಗಿಣುಕಬೇಕಿತ್ತು.. ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ಅವಕಾಶವೇ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಸಕಲೇಶಪುರದಿಂದ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯದವರೆಗೂ ರೈಲ್ವೇ ಟ್ರ್ಯಾಕ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಕನಸನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದೇ ಈ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ.. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಭಕ್ತರು ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲೆಂದೆ ಹಗಲು ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. 
ವಿಷಾದವೆಂದರೆ: ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹಣ ತಿನ್ನಲೆಂದು ಮಾಡಿರುವ ‘ಎತ್ತಿನ ಹೊಳೆ ಯೋಜನೆ’ಗೆ ಸಿಲುಕಿ, ಕೆಡವಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳು, ಕೊರೆಸಿದ ಗುಡ್ಡಗಳು, ಭೀಮಗಾತ್ರದ ಪೈಪುಗಳು, ಹಸಿರ ಗದ್ದೆ, ತೋಟವನ್ನು ಕೆಡವಿ ಹಾಕಿದ ಪೈಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಕ್ಕೆಂದಿತ್ತು.. ಯಾರು ತಡೆಯಬಲ್ಲವರೋ.. ಈ ಮೂರ್ಖ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು...?

Friday, 13 July 2018

ಮತ್ತೆ ಬರೆಯಬೇಕು..



ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವಚಿಕೊಂಡು ಪದವಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ, ಅದೇ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ಬಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದೆ. ಕನಸುಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಬರಿಯ ಬರವಣಿಗೆ.., ಬರೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳು, ಹನಿಯಾಗಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ಹನಿಗವನಗಳು.. ಹೀಗೆ ಬರೆದೂ ಬರೆದೂ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ..
ಮೊದಲಿಗೆ ಕ್ರೀಡಾ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು, ನಂತರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಕಾ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಾಗಿ, ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು, ನನಗೇ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುವಂತೆ ಬರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆ..ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿಯಾದರೂ, ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಸಮಯ ಸಾಲದೇ ಒಳಗೊಳಗೇ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವ ಕನಸು ಹೊತ್ತು ಕರಾವಳಿಯ ತೀರದಿಂದ ಮಹಾನಗರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದೆ.. ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಕಾಟ.. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಒಂದು ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ.. ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ..!
ಒಂದು ವರ್ಷ..ಕಳೆದಿದೆ.. ಹೌದು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ, ಸಮಾಧಾನವಾಗುವಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದು ಒಂದು ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿದೆ ಯೋಚನೆಗಳು..ಪದಗಳು.. ನೋಯುತ್ತಿದೆ ಮನಸು...
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಳುತ್ತವೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವ ಪದಗಳು, ಹೊರಬರಲಾಗದೆ.. ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.. ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ.. ಮರದ ಸೇತುವೆಯಿಂದ ಹಲಸಿನಹಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಸವಿದಿದ್ದು,  ಸೀತಾಫಲದ ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದು ಕಾಲಿನ ಮಾಂಸ ಕಿತ್ತು ಬಂದಿದ್ದು.. ಅಮ್ಮ ಕೋಲು ಹಿಡಿದು ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಕಥೆ, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡಿದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದ ಯಾರದೋ ಶವ.. ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನಮ್ಮೂರ ಬಾರ್ ಮುಂದೆ ಕೂರಿಸಿದ ತಾತನ ಗೊಂಬೆಯ ಕೈಯ ಸ್ಪರ್ಶ.. ಬಾಲ್ಯದ ಆಟ ತುಂಟಾಟಗಳು.. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾಗಿ ಸಾಕಿದ ಗಿಳಿರಾಮನ ದುರಂತ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ.. ಹೀಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆನ್ನುತ್ತವೆ ಮನಸು.. ಬರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಪದಗಳೇ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ..
ಹಿಂಬದಿಯ ಸವಾರಳಾಗಿ ಇನಿಯನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆಸುರಿಯುವಾಗ, ಬರಹವನು ನೆನೆದೊಮ್ಮೆ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತೇನೆ.. ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯೂ ಸೇರಿ…ಕೆನ್ನೆಯಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತವೆ.. ಮನಸು ಹಗುರಾಗುತ್ತದೆ.. ನಾಳೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಏನಾದರೊಂದು ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.. ಮನಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗುವಂತೆ.. ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಂತೆ ಬರೆಯಬೇಕು.. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಅಕ್ಷರಗಳ ರೂಪ ಧರಿಸಬೇಕು.. ಮತ್ತೆ ಬರೆಯಬೇಕು.. ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..

Monday, 18 June 2018

ಮಾಲ್ ಯುಗದೊಳ್.. ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪುಗಳು...


ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿರುವ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಡಬ್ಬಗಳು, ತುದಿಯಲ್ಲೊಂದು ಕಡೆ ಗಾಜಿನ ಪೆಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಬೆಣ್ಣೆಯ ಬೆಟ್ಟ.. ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಹಪ್ಪಳಗಳ ಪ್ಯಾಕೇಟು.. ಒಳಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಮರದ ಕಪಾಟುಗಳು ಧೂಳು ಹಿಡಿದು ಕೂತಿವೆ. ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಬೆಣ್ಣೆ ಡಬ್ಬಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೊಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಚೇರಿನಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ ದೃಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಮುದಿ ಜೀವ.. ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಈಚೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಬೇಡವಾಗಿರುವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಆಧಾರಕ್ಕೊಂದು ಮಾತ್ರ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿ.. ಅದೂ ಈಗ ಆಧಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ.. ಇದೇನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಭಾರತ್ ಸ್ಟೋರ್ ಸಿನಿಮಾದ ಕಥೆಯಲ್ಲ.. ವಾಸ್ತವ ಚಿತ್ರಣ..
ಎಂದೋ ಪರಿಚಯವಾಗಿರುವ ಈ ಮುದಿಜೀವವನ್ನು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದೆ. ಹೇಗಿದೆ ಅಜ್ಜಿ ವ್ಯಾಪಾರ “ ಏನಮ್ಮಾ ಹೇಳೋದು.. ಈಗಿನ ಜನರೇಷನ್‍ಗೆ ಮಾಲ್‍ಗಳು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.. ರೇಟು ಜಾಸ್ತಿ ಆದ್ರೂ ಅದೇ ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜು.. ಅಲ್ಲಿರುವ ಬ್ರಾಂಡ್ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ಹಂಗೋ ಹಿಂಗೋ ನನ್ನ ಪರಿಚಯಸ್ಥ ಹಿರಿಯರು ಬರ್ತಾರೆ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ನಾವು ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಬೇರೇನೂ ಮಾಡೋಕು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ” ಅಂದಾಗ ಅಜ್ಜಿಯ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೆ.
ಹೌದು ವಿದೇಶಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆ ಯಾವಾಗ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿತ್ತೋ, ಅಂದಿನಿಂದ ಜನರೇಷನ್ ಎನ್ನುವ ಪದವೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತೋ ಏನೋ.. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿರುವ ಮಾಲ್‍ಗಳು.. ಜನರಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಮಂಕುಬೂದಿ ಎರಚಲು ಆಫರ್‍ಗಳು..ಡಿಸ್ಕೌಂಟುಗಳು.. ಹಿಂದೆ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಡ್ರೆಸ್ಸು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇಹಕ್ಕೀಗ ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ ಡ್ರೆಸ್ಸುಗಳೇ ಬೇಕು.. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ‘ಅನ್‍ಕಂಫರ್ಟೇಬಲ್’ ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರಗಳು.. ಇಡ್ಲಿ, ದೋಸೆ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ನಾಲಗೆಗಳು, ಪಿಜ್ಜಾ, ಬರ್ಗರ್ ಎಳೆಯುತ್ತಿದೆ.. ಮನೆದಾರಿ ಮಧ್ಯದ ಕಿರಾಣಿ, ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಗಳತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೇ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡುತ್ತದೆ.. ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ, ನಾವೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಸಮಜಾಯಿಷಿಗಳು ಎನ್ನುವ ಎದುರುತ್ತಗಳು ‘ಆ ಕಾಲದ’ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ದಿನಪಾಠವಾಗಿದೆ. ಇದು ಮಾಲ್‍ಸಂಸ್ಕøತಿಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳು.
ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾನವೀಯತೆ, ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಮುಕ್ಕಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ಕುತೂಹಲಗಳೂ ಬೇಡವಾಗಿದೆ. ಬೆಳಗೆದ್ದರೆ ಕಿವಿಗೆ ಹಿಯರ್‍ಫೋನ್ ತುರುಕಿಸಿ, ಪ್ರತಿದಿನ ಅದೇ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಅಪರಿಚಿತರಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಮೆಟ್ರೋ, ಬಸ್ಸೋ ಹತ್ತುವ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೇ ಹಿಯರ್‍ಫೋನ್‍ಗಳೇ ಸಂಗಾತಿಗಳು..ತುಂಬಿರುವ ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿರಿಯರಂತು ಹತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡುವ ನಟಿಸುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಮರೆತ ಹಸಿ ಮನಸುಗಳು..ರೇಜಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ..ಇವು ಬದಲಾದ ಜೀವನದ ನಿದರ್ಶನಗಳು..
ಅದೇ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಅಂಗಡಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ವ್ಯಥೆ ಅಂಗಡಿ ಇರುವ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳೊಳಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು. ಕಾರಣ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲೀಗ ಹೊಸ ಅಪಾರ್ಟ್‍ಮೆಂಟ್ ಕಟ್ಟಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿಲುವು ಮಾಲೀಕರದು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸೈಟು ಸೇಲ್ ಆಗಿದೆ.. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ 30 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆ ಅಜ್ಜಿಯ ಅಂಗಡಿಗಿದ್ದ ಬಾಡಿಗೆ ಒಂದೂವರೆ ಸಾವಿರ ಅದೂ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ. ಇದೀಗ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಎನ್ನುವ ಸಂಕಟ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ. ಬೇರೆಲ್ಲಾದರೂ ಅಂಗಡಿ ಇಡೋಣ ಅಂದರೆ ಹದಿನೈದು ಸಾವಿರದವರೆಗೂ ಬಾಡಿಗೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಕೊಡಲಮ್ಮ ಎನ್ನುವ ನಿರಾಶೆಯ ಮಾತು..
ಹೌದು ಇದೀಗ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೇ ಸೈಟುಗಳ ಮೌಲ್ಯ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿಗ ಕೋಟಿರೂಪಾಯಿಯ ಅಪಾರ್ಟ್‍ಮೆಂಟುಗಳ ನಕ್ಷೆ. ಹಳೆ ಮನೆಯನ್ನು ಕೆಡವಿ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏಳಂತಸ್ತಿನ ಪ್ಲ್ಯಾಟು..! ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆಯೊಂದಿಗಿನ ಅನುಭವಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು ಈಗೀಗ ಹಣದ ಮುಂದೆ ಬೇಡವಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಮನೆಮುಂದೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ರಂಗೋಲಿಗೀಗ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್‍ಗಳ ಮುಂದೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ನಗುವ ಹೂವುಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲೀಗ ಮನಿಪ್ಲಾಂಟ್ ಗಿಡಗಳು ಹೂವಿಲ್ಲ.. ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲ..
ವರ್ಷಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿ ಪ್ಲ್ಯಾಟಿನಿಂದ ಪ್ಲ್ಯಾಟ್‍ಗೆ ಜಂಪ್ ಮಾಡಿ, ಹಿರಿತಲೆಗಳನ್ನು ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿಳಿಸಿ ಹೋಗುವ ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬ. ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಮಾನವೀಯತೆ, ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಅನುಕಂಪ ನಮಗೇ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ. ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯಾದರೆ  ಅಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಅದೇ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಳ್ಳುವ ಜನ ಮತ್ತದೇ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಮನಸಿಗೆ ಅಯ್ಯೋ..ಪಾಪ ಎನ್ನುವ ಪದ ಮರೆತಿದೆ.. ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಬಾಹ್ಯ ಯೋಚನೆಗಳು ಬದಲಾಗಬೇಕೋ.. ಆಂತರಿಕ ಯೋಚನೆಗಳು ಬದಲಾಗಬೇಕೋ.. ನಾವೇ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.. ಅಯ್ಯೋ ಯೋಚನೆ ಮಾಡೋದಿಕ್ಕೂ ಈವಾಗ ಟೈಮ್ ಎಲ್ಲಿದೆ ಬಿಡಿ.....!

ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್‌ ಮರೆತ್ಹೋಗೋ ಗೀಳು...? ಗೋಳೋ..? ಸಮಸ್ಯೆನಾ.. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..!

    ಕೆ ಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಫೋನ್‌ ಬಿದ್ದು ಡಿಸ್‌ಪ್ಲೇ ಹೋಗಿ, ಇರೋ ಬರೋ ನಂಬರುಗಳು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಯ್ತು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನೋಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಟೈಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇ-ಮೇಲ್, ಫೇಸ್‌ಬ...